Menu
De emigratie achtbaan

“Het is gewoon heel simpel.” zegt Bart.
“Je doet het of je doet het niet.
Volgens mij zit daar niks tussenin.”

Hij slaat zijn armen over elkaar en kijkt mij uitdagend aan.
“Ik snap niet wat daar nou zo moeilijk aan is.” voegt hij er aan toe.

Hij is samen met zijn vrouw Marijke gekomen en nog geen 5 minuten binnen.
 

Wél of niet emigreren. Ze komen er niet uit.

Ik moet lachen om zijn kordate uitspraak.

In mijn ooghoeken zie ik dat zijn vrouw het minder grappig vindt.
Ze zit al op het puntje van haar stoel.

“Voor jou wél ja”, begint ze vol vuur, “jij denkt alleen maar aan jezelf.”
“Jou hoor ik niet over de kinderen of over je moeder. Of wat we doen we als één van ons zijn werk kwijt raakt. Of als het tegenvalt. Daar denk je niet over na.”

“Nee, natuurlijk niet”, zegt Bart, “wat heeft het voor zin om te bedenken wat er allemaal mis kan gaan? Een probleem moet je tackelen als het zich voordoet. Eerder niet.”

Hij denkt na. “Ik wil gewoon een besluit nemen en jij gaat maar door over al die beren op de weg. Als je niet wilt, dan doen we het toch gewoon niet.”

“Maar daar gaat het helemaal niet om! Ik zeg niet dat ik niet wil. Ik wil gewoon weten wat die beren zijn.”

Bart kijkt me oprecht verbaasd aan. “Ik snap er niks van”, zegt hij.

Ik moet weer lachen.

“Dat zie ik,” zei ik, “maar het komt goed. Dit hoort er gewoon bij. Niks zo verschillend als een man en een vrouw die emigreren. Zodra je de verschillen herkent, wordt het een stuk makkelijker.”
 

Hè? Welke verschillen?

Nu is het even stil.
Ze kijken mij verbaasd aan.

“Hoezo verschillen? We doen dit toch gewoon samen?” zegt Bart.

“Plannen maken wél, ja,” zeg ik, “maar emigreren niet. Dat doen jullie allebei heel anders.”

“Nou, lekker dan” zegt Bart.
Hij wil nog wat zeggen, maar bedenkt zich.
Hij staart voor zich uit.

“De verschillen zitten voornamelijk in de uitvoering: hoe neem je een besluit, wat heb je nodig om deze stap te kunnen maken, wat heb je nodig om je ergens thuis te voelen, hoe lang heb je nodig om je ergens thuis te voelen, hoe ga je om met afscheid.”

“Dat is nogal wat” zegt Marijke.

“Eigenlijk valt het wel mee” zeg ik, “in het dagelijkse leven pakken jullie de dingen toch ook heel verschillend aan. Dat is bij emigreren niet anders. Alleen… je staat er niet bij stil.”
 

En er is nog een verschil

“Weet je, bij ieder nieuw avontuur horen gevoelens van opwinding, uitdaging, adrenaline. Het geeft je het gevoel dat er weer van alles mogelijk is. Soms stuiter je tegen het plafond van enthousiasme.”

“Geweldig toch. Als het aan mij lag, dan zaten we daar al!” zegt Bart.

“Precies,” zeg ik, “maar elke verandering roept ook spanning op. Knikkende knieën, zeg maar. Dat is het stemmetje dat zich afvraagt waar je in hemelsnaam aan begonnen bent. En of je wel weet wat je allemaal op het spel zet.”

“Dat herken ik dan weer” lacht Marijke.

“Hoe groter de stap, hoe meer angst. Hoe groter de de verandering, hoe harder je oude ik protesteert en tegenwicht biedt. Die houdt de zaken liever zoals ze zijn.”
 

Wanneer je samen emigreert

“In een goede relatie ervaar je allebei zowel de opwinding als de angst. Soms het één iets meer dan het ander, maar er is een evenwicht. Niks aan de hand.”

Bart en Marijke kijken elkaar aan. Ze checken hoe het er bij hen voor staat.

“Het wordt lastig wanneer het zich polariseert in de relatie. Dan voelt de één voelt de opwinding en de ander vooral de angst. De één zit lekker in zijn energie en gaat er helemaal voor. De ander maakt zich constant zorgen en schiet in de twijfel.”

Bart kijkt nu ongemakkelijk.

“Blijf bij je enthousiasme, daar is helemaal niks mis mee.” stel ik Bart gerust. “De één kan nu eenmaal makkelijker zijn enthousiasme voelen, de ander is gevoeliger voor de angst. Ook daarin zie je vaak een verschil tussen mannen en vrouwen. Al werkt het in sommige relaties precies andersom.”
 

Een evenwicht vinden in je relatie

“Wanneer je het gevoel hebt dat de balans zoek is, dan wordt het tijd om er iets aan te doen. Zorg dat je binnen de relatie de kant die jou minder vertrouwd is, niet aan de ander ‘uitbesteedt’. Anders bezwijkt jij, Marijke, onder je ‘zorgen’ en moet jij, Bart, met jouw enthousiasme de kar trekken.”

“Mmmm,” zegt Bart, “dus als ik het goed begrijp moet ik hier nu op de bank een beetje bang gaan zitten zijn en kan Marijke huppelend naar buiten?”

“Als je wilt,” zeg ik lachend, “maar ik denk niet dat jij dat lang volhoudt. Nee, wat ik wil zeggen is iets anders.”

“Het is goed om samen af en toe te gaan zitten. Het is gewoon een hele spannende stap. Kijk waar je tegenaan loopt. Maar kijk ook naar waar je zo enthousiast over bent. Dat zullen waarschijnlijk voor jullie beiden niet dezelfde dingen zijn, maar dat is prima. Dit is een droom die jullie samen delen. Het is belangrijk dat jullie er samen iets moois van maken. De ene manier is niet beter dan de andere, het vult elkaar aan. En dus kun je de verschillen gebruiken om elkaar over hobbels heen te helpen.”

Bart en Marijke kijken elkaar aan.
Ze grijnzen.

“Oké,” zegt Bart, “Ik begrijp er soms geen snars van hoe het werkt in jouw hoofd of in jouw hart, Marijke, maar ik respecteer het wel. En we gaan dit avontuur samen aan. Als jij niet happy bent, vind ik er ook niks aan. Dus… laat we hier beginnen.”


AUTHOR: Saskia Zimmermann