Menu
Over Liefdevol Emigreren

Dus je heette eerst Bewust Emigreren?
Klopt. Mijn bedrijf dan.

En nu: Liefdevol Emigreren?
Yep.

Nou ja zeg. What happened?
In 2004 klonk dat Bewust Emigreren heel goed. Degelijk. Betrouwbaar.
Het gaf ook een gevoel van controle…
het idee dat je niet zomaar wat doet.

Nu, na al die jaren, weet ik één ding zeker:
niets is zo mysterieus als het proces van emigreren.

Het is één groot avontuur.
Je stapt in een proces en vanaf dat moment gebeurt er van alles met je.

En de kunst is juist om je over te geven aan de stroom
en de illusie van controle en maakbaarheid op te geven.

Zo bewust is het proces is dus niet,
daar ben ik inmiddels wel achter.
En juist dat maakt het zo boeiend.

Zeg je dan dat je de sprong dan maar ‘op hoop van zegen’ moet maken?
O nee, helemaal niet.
Als jij echt voelt dat je dit heel graag wilt doen,
zou ik op dit gevoel vertrouwen en volmondig ‘ja’ zeggen.
En vervolgens zou ik dat kronkelpad gaan lopen.

Een goed plan is daarbij belangrijk.
Maar een waterdicht plan, dat is een illusie.

Een goed plan is dus ook flexibel.
Ik zeg altijd: wees vasthoudendheid in je doelen
en flexibel in de weg er naar toe.

Je kunt maar 50% plannen.
Voor de rest is het improviseren.
Het is onmogelijk om met je Nederlandse hoofd te bedenken hoe het in een ander land zal gaan.

En dat Liefdevol Emigreren dan?
Dat heeft alles te maken met hoe jij in dit avontuur staat.
Of je nu alleen gaat of samen.

Emigreren is een prachtig avontuur
maar het is ook een ingrijpende stap.

Er komt van alles op je af
en het kan voelen als een achtbaan.
Dat is dus nogal wat.
Maar dit is wel jouw reis.
De kunst is om daar liefdevol mee om te gaan.

Ik zie veel mensen die daarin nogal streng zijn voor zichzelf.
Die het zichzelf kwalijk nemen als ze het lastig hebben.
Of mensen die in een spagaat komen omdat hun partner heel graag iets wil.

Je kunt niet een beetje emigreren.
Je kunt niet emigreren voor een ander.
Je moet écht voelen wat voor jou de meerwaarde is van deze stap.

Liefdevol emigreren betekent dat je luistert naar jezelf en naar je lief
en dat je je eigen gevoelens respecteert en die van de ander.

En vervolgens kun je kijken hoe je mee omgaat.
Je kunt echt alleen op je eigen manier emigreren.

Ook de obstakels die je tegenkomt
zijn niets anders dan een liefdevolle uitnodiging
om te kijken naar dat wat er bij jouw pad hoort.

It’s all about the journey.

Over Saskia Zimmermann
Saskia Zimmermann

En wat moeten we over jou weten?

Pffff…
Eens kijken.

Ik ben in 2000 geëmigreerd naar Frankrijk.
Naar een heel klein dorpje in de Ardèche.
Met de toenmalige echtgenoot en 2 kinderen.

Olijfbomen, wijngaarden, uitbundige maaltijden die eindeloos duurden,
dat werk.

Familie en vrienden vonden dat ik leefde als God in Frankrijk.
Ik vond het zelf maar een moeizaam gebeuren.

Het was alsof ik ineens tussen de Eskimo’s leefde.
Ik snapte er helemaal niets van.

Met de jaren werd het niet beter.
Eigenlijk wilde ik maar één ding: terug.

Toen ik eindelijk in het vliegtuig zat om de nodige stappen te zetten,
gebeurde er iets wonderlijks.

Vlak boven de besneeuwde Alpen, bij ondergaande zon,
was er ineens een stem in mij die zei:
Je moet blijven.

Helaas geen verder instructies.
Alleen dat: je moet blijven.
En dus ben ik gebleven.

En nu ben ik er nog steeds, 16 jaar later.
Ik ben mezelf aardig tegengekomen onderweg.
Niks confronterender dan je eigen emigratie.
Het is een reis die nooit ophoudt.

Inmiddels woon ik hier als solo-emigrant.
Mijn zoon van 17 woont bij mij.
Mijn dochter van 20 verkent de wereld op haar manier.
De vader van mijn kinderen woont 10 min. verderop.

En de reis is nog lang niet afgelopen.

En verder nog iets?

Nou ja, ik ging natuurlijk niet emigreren naar Frankrijk om daar precies hetzelfde te gaan doen als in Nederland.
Mijn leven moest anders.
Leuker. Avontuurlijker. Zinvoller.

Dat heb ik geweten.
Ik heb al heel wat rare dingen gedaan hier.
Dingen die in Nederland voor mij ondenkbaar waren.

Zero budget James Bond films maken.
Choreografieën op ABBA schrijven.
De regels voor zomerfeesten onder de knie krijgen

Les Vans
336734_4100174914438_943640706_o

Ik heb ook nuttige dingen geleerd.
Wijngaarden tailleren.
Taarten bakken.
Burenliefde (zie tomaatjes).
Echte charme (op z’n Frans).
Om maar wat te noemen.

Allemaal zaken die ik ook nooit van mijzelf verwacht had.
Volstrekt ondenkbaar in Nederland. Voor mij althans.
Zelfs niet gedacht had dat ik het leuk zou vinden.
Et voilà.