Menu

Nu, na al die jaren, weet ik één ding zeker: niets is zo mysterieus als het proces van emigreren.

Emigreren is één groot avontuur.
Je stapt in een proces en vanaf dat moment gebeurt er van alles met je.

En de kunst is juist om je over te geven aan de stroom en de illusie van controle en maakbaarheid op te geven.

Zo bewust is het proces is dus niet, daar ben ik inmiddels wel achter.
En juist dat maakt het zo boeiend.

Saskia Zimmermann

Op hoop van zegen dan maar?
O nee, helemaal niet.
Als jij echt voelt dat je dit heel graag wilt doen,zou ik op dit gevoel vertrouwen en volmondig ‘ja’ zeggen. En vervolgens zou ik dat kronkelpad gaan lopen.

Een goed plan is daarbij belangrijk.
Maar een waterdicht plan, dat is een illusie.

Een goed plan is dus ook flexibel.
Ik zeg altijd: wees vasthoudendheid in je doelen en flexibel in de weg er naar toe.
Je kunt maar 50% plannen. Voor de rest is het improviseren.
Het is onmogelijk om met je Nederlandse hoofd te bedenken hoe het in een ander land zal gaan.

Emigreren is namelijk een ‘eigenzinnig’ proces, net als het leven zelf.
We hebben lang niet alle omstandigheden onder controle, noch veel van onze eigen emotionele reacties.
De kunst is te accepteren dat we niet alles in de hand hebben en er met souplesse doorheen te laveren…

Zie het als een slingerpad dat je kan brengen waar je wilt… mits je je kunt overgeven aan de natuurlijke loop en alles wat je onderweg tegen komt.

Waarom dat Liefdevol Emigreren?
Dat heeft alles te maken met hoe jij in dit avontuur staat.
Of je nu alleen gaat of samen.

Emigreren is een prachtig avontuur maar het is ook een ingrijpende stap.
Er komt van alles op je af en het kan voelen als een achtbaan.
Dat is dus nogal wat.
Maar dit is wel jouw reis. De kunst is om daar liefdevol mee om te gaan.

Ik zie veel mensen die daarin nogal streng zijn voor zichzelf.
Die het zichzelf kwalijk nemen als ze het lastig hebben.
Of mensen die in een spagaat komen omdat hun partner heel graag iets wil.

Je kunt niet een beetje emigreren.
Je kunt niet emigreren voor een ander.
Je moet écht voelen wat voor jou de meerwaarde is van deze stap.

En wat moeten we over jou weten?

Ik ben in 2000 geëmigreerd naar Frankrijk.
Naar een heel klein dorpje in de Ardèche.
Met de toenmalige echtgenoot en 2 kinderen.
Olijfbomen, wijngaarden, uitbundige maaltijden die eindeloos duurden, dat werk.

Familie en vrienden vonden dat ik leefde als God in Frankrijk.
Ik vond het zelf maar een moeizaam gebeuren.
Hoe mooi het er aan de buitenkant ook uit zag, ik was mezelf helemaal kwijt.
Toch maar stug doorgaan, maar na 1½  jaar wilde ik maar één ding: terug.

Toen ik eindelijk in het vliegtuig zat om de nodige stappen te zetten, gebeurde er iets wonderlijks.
Vlak boven de besneeuwde Alpen, bij ondergaande zon, was er ineens een stem in mij die zei: JE MOET BLIJVEN.
Helaas geen verder instructies.
Alleen dat: je moet blijven.

Ik ben dus gebleven. 
En ik ben er nog steeds, 18 jaar later.
Ik ben mezelf aardig tegengekomen onderweg.
Niks confronterender dan je eigen emigratie.
Het is een reis die nooit ophoudt.

Inmiddels woon ik hier al jaren als solo-emigrant.
Mijn kinderen slaan hun vleugels uit.
Tijd voor een nieuw avontuur.

En hoe is het nu?

Nou ja, je gaat natuurlijk niet emigreren naar Frankrijk om daar precies hetzelfde te gaan doen als in Nederland.
Het moest dus anders. Leuker. Avontuurlijker. Zinvoller.

Dat heb ik geweten.
Ik heb al heel wat rare dingen gedaan hier.
Dingen die in Nederland voor mij ondenkbaar waren.
Met gevaar voor eigen leven James Bond films maken voor de toneelavond.
Choreografieën op ABBA schrijven.
De regels voor zomerfeesten onder de knie krijgen.

Les Vans
336734_4100174914438_943640706_o

Ik heb gelukkig ook nuttige dingen geleerd.
Wijngaarden tailleren.
Taarten bakken.
Burenliefde (zie tomaatjes).
Echte charme (op z’n Frans).
Om maar wat te noemen.

Allemaal zaken die ik ook nooit van mijzelf verwacht had.
Volstrekt ondenkbaar in Nederland. Voor mij althans.
Zelfs niet gedacht had dat ik het leuk zou vinden.
Et voilà.

Er was ook veel stilte.
Tijd die ik nodig had om mijn eigen pad weer te vinden, na alle turbulente veranderingen op persoonlijk vlak.
Het is ook een stilte die me heeft geleerd om écht naar mijn intuïtie te luisteren.
Het was een stilte die in Nederland onmogelijk zou zijn geweest.
Het was oorverdovend in het begin.
Nu is het een wezenlijk onderdeel van mijzelf geworden.
Met de prachtige natuur als een altijd aanwezige en trouwe bondgenoot.

En de Fransen?
We hebben heel wat meegemaakt samen.
Net als in een ‘echte’ relatie was het een leerproces.
Met vlagen begreep ik er niets van.
Werd ik er zelfs gek van.
Maar ik heb ze in mijn hart gesloten.

Er is één ding waar ik ze het meest dankbaar voor ben: hun ‘joie de vivre’.
Het is een ‘joie de vivre’ die niks te maken heeft met luxe, maar alles met je rijk voelen in goed gezelschap en -niet te vergeten- lekker eten.
Leren leven in het hier en nu.